José Melo Music Productions & Management is a booking agency based in Amsterdam, working since 1998 at artistic and cultural music development all over the world.
We look for a good relationship with theatres and festivals worldwide. Our acts can be found spread from clubs, to great halls and festivals.
We also work as advisors on current trends in music from Portugal and the Portuguese diaspora.
Use our bookingoffice to book one of our artists. On our site you can find all artist information like biography, discography and photography. You can listen to the music of our artists and also buy online.
Ode aan José (Zeca) Afonso (1929-1987) de belangrijkste zanger/dichter/componist uit de portugese muziek geschiedenis:
Dat is misschien wel de grootste verdienste van dit project van Cristina en het draagt er zeker toe bij dat het om een zeldzaam mooi album gaat. Het album is op meesterlijke wijze gemaakt, met kennis van zaken en professionaliteit en met heel veel liefde en toewijding bovendien. De nummers waren ooit al voorbestemd om de tijd te overleven en onsterfelijk te worden en nu hebben ze een nieuwe vorm en een nieuwe dimensie gekregen: die van de zangeres die ze haar stem leent en ze opnieuw uitvindt zonder ze te vervormen. Cristina Branco en haar begeleiders op dit album bezitten dat grote talent en daarom is het een genot deze liedjes te beluisteren. Vandaag net zo goed als gisteren en voor altijd.
Ode aan zangeres Amália Rodrigues, Live opgenomen in de Stadsschouwburg te Leiden, met een keuze uit een reeks liederen die Amália Rodrigues heeft gezongen en Cristina Branco geïnspireerd hebben in haar carrière.
Each of Cristina Branco’s albums contains, in a more or less conscious way, the germ of the one that follows it: Sensus, the last disk by the Portuguese singer, was the exploration of the erotic vein that touched on the field of a song in the work before it, Corpo Iluminado. Ulisses well deserves its name: Ulisses evokes voyages, adventure, wandering, love, leaving, returning. The myth of Ulisses could have been the origin of the Portuguese Saudade, this fatalistic nostalgia, marked by waiting, so linked with the sea and the uncertainties it generates.
Like Corpo Iluminado, my new album Sensus was inspired by a poem written by the Portuguese poet David Mourão Ferreira. Some will find the erotic themes of this album daring. To actually sing about physical love in this way is, indeed, quite out of the ordinary. And yet, this album embodies more than a daring thematic approach. Sensus offers the listener a true summary of viewpoints on sexuality and love, from the eighteenth century to the present day.
In 2000 bracht Cristina Branco een eerbetoon aan Nederland, het land waar ze haar carrière was begonnen en dat haar zeer toegedaan is. Ze nam een plaat op die geheel gewijd is aan de Nederlandse dichter Jan Jacob Slauerhoff, die enige tijd in Portugal heeft gewoond. De cd Cristina Branco canta Slauerhoff, die alleen in Nederland uitkwam, kreeg in 2001 de platina status.
In 2000 Cristina Branco paid homage to the Netherlands, the country where she began her career and that is very devoted to her. She made a recording completely dedicated to the Dutch poet, Jan Jacob Slauerhoff, who lived for a time in Portugal. The cd Cristina Branco canta Slauerhoff achieved platinum status in 2001.
[Lyrics]
[De eenzamen](Nederlands)
De eenzamen
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
IV
Stil sta ik in de steppe,
De doffe zon gaat onder,
De schrale maan verschijnt.
Het gras dampt, klam en vochtig,
De grond blijft stijf bevroren
In heete korte zomer:
‘t Blijft winter in de zomer.
De klokjes zijn nog hoorbaar,
Het rulle spoor nog zichtbaar,
De kar is al verdwenen.
Ja, alles gaat, verdwenen…
Wat over is gebleven
Is lief maar onvoldoende
Om op te leven.
[Os solitários](Português)
Os solitários
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
IV
Na fria planície me quedo em silêncio;
Um sol mortiço vai descendo a ocidente.
Pálida, a lua assoma ao firmamento.
Em fumos se expande a terra orvalhada.
Nos campos hirtos, sob o Verão quente
E fugaz, esconde-se o gelo eterno:
É o Inverno numa farsa de Verão.
Ainda se ouvem os chocalhos tilintar,
Ainda se avista o trilho irregular,
A carroça, essa, deixou de se ver.
Sim, tudo passa, desaparece...
E, embora inspire ternura,
O pouco que ficou
Não chega para viver.
[De ontdekker](Nederlands)
De ontdekker
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Hij had het land waarvoor hij scheepging lief,
Lief, als een vrouw ‘t verborgen komende.
Er diep aan denkend stond hij droomende
Voor op de plecht en als de boeg zich hief
Was ‘t hem te moede of ‘t zich reeds bewoog
Onder de verten, waarin ‘t sluimerde,
Terwijl ‘t schip, door de waterscheiding schuimende,
Op de aanbrekende geboort’ toevloog.
Maar toen het lag ontdekt, leek het verraad.
Geen stille onzichtbre streng verbond hen tweeën.
Hij wilde ‘t weer verheimlijken –te laat:
Het lag voor allen bloot. Hem bleef geen raad
Dan voort te varen, doelloos, desolaat
En zonder drift – leeg, over leege zeeën.
[O descobridor](Português)
O descobridor
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Tinha amor à terra que o mar lhe ocultava,
Amor, como uma mulher ao ente que vai nascer.
Assim ia cuidando e em sonhos se afundava,
No alto da coberta, olhando a proa erguer.
Pareceu-lhe que algo se mexia,
uma névoa ao longe a querer romper,
Enquanto o barco, espumando, as águas dividia
De encontro à terra prestes a nascer.
Ao descobri-la porém, soube-lhe a traição.
Nada os unia. Oculto no silêncio, nenhum cordão.
De novo quis encobri-la mas era tarde de mais:
Nua jazia aos olhos do mundo. Apenas lhe restava
Seguir curso tristemente, sem destino nem cais
E sem corrente – vazio de si no vazio dos mares.
[Verlangen](Nederlands)
Verlangen
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Wij wachten daaglijks dat morgen
Vrijheid aanbreken moet,
Om nooit meer te gaan in ‘t verborgen
Terug – ons licht voorgoed.
Gebeuren zal dit niet,
Zoomin als een engel daalt
Naar streken waar verdriet
Tot wanhoop wrang verschaalt,
Niet volgens onze orde:
‘t Geluk wacht zijn eigen tijd
Om geboren te worden
Binnen de werkelijkheid.
Maar ééns, door levensengte
Breekt haar rijk open, wijd…
Wij werden ingewijd
En weten sinds zij ons wenkte:
“Ik kom op tijd.”
[Aspiração](Português)
Aspiração
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Amanhã há-de raiar a liberdade,
Esperamos nós cada dia que passa,
P’ra não volvermos a cair na obscuridade:
Volta – luz nossa, para sempre.
Jamais virá esse momento
Tal como nenhum anjo desce à terra,
Nem a lugares onde o sofrimento
Despe o azedume e enverga o desespero.
Não face à ordem que nos guia:
A felicidade espera a vez que lhe cabe
E só vem à luz um dia
No quadro da realidade.
Mas eis que na estreiteza da vida,
Seu reino se abre, em imenso lugar...
Por ela nos deixámos iluminar:
E agora sabemos, quando anuncia:
“A tempo me faço chegar”.
[Vida triste*](Nederlands)
Vida triste*
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Gedoemd om droevig te leven
Wordt ieder die te veel liefheeft;
Nog nooit hield mijn hart het tegen,
De liefde die groot verdriet geeft.
Weer zocht tevergeefs aan jouw borst
Mijn gemartelde hart zijn rust,
Dat wil troost voor brandende dorst
En wordt niet gelescht door lust.
En altijd lijden en boeten
Moet men voor iedere daad,
Tot de wellust der laatste zoete
Liefkoozing in dood vergaat.
Hoe lang men soms kan omhelzen,
Eens is weer de tijd vervloden;
Kan men dan nooit die helsche
Vervloekte passie dooden?
Ik weet het, liefde is zonde
En dus kreeg ik ook mijn straf:
Ik ben voor eeuwig gebonden
Aan iemand die nooit om mij gaf.
Wel heeft hij mij veel streelingen
En liefkoozingen gedaan,
Nooit kon hij mijn liefde bevredigen,
Dat kan zeker niet bestaan.
Ik weet wel, lijden en boeten
Moet men voor iedere daad,
Tot de wellust der laatste zoete
Liefkoozing in dood vergaat.
Hoe lang men soms kan omhelzen,
Eens is weer de tijd vervloden;
Kan men dan nooit die helsche
vervloekte passie dooden?
*vertaald anoniem
[Vida triste*](Português)
Vida triste*
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Condenado a viver triste
É sina de quem muito ama.
Nunca tu, meu coração, resististe
Ao amor que a dor inflama.
Mais uma vez meu torturado coração
Buscou abrigo no teu peito, inutilmente;
Não há quem lhe console a sede ardente
Nem ele se farta das delícias da paixão.
E sempre, para qualquer acto,
Há que pagar com o sofrimento,
Até que a doçura do último tacto
Acabe por morrer num lamento.
Por mais que os corpos se enlacem
Um dia tudo passa e só fica a solidão.
Haverá porventura alguém
que mate o fogo de tão maldita paixão?
Eu sei que amar é pecado
Por isso também a mim o céu castigou
Fiquei pra vida amarrado
A quem sempre me enganou
Jamais o amor me faltou
Com ternuras e afagos
Mas libertar meus anseios,
Nunca de tal se lembrou.
E sempre, para qualquer acto,
Há que pagar com o sofrimento
Até que a doçura do último tacto
Acabe por morrer num lamento.
Por mais que os corpos se enlacem,
Um dia tudo passa e só fica a solidão.
Haverá alguém capaz de matar
O fogo de tão maldita paixão?
*Trad. Fado Pedro Rodriques / Arr. Custódio Castelo
[Voor de verre prinses](Nederlands)
Voor de verre prinses
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Wij komen nooit meer saam:
De wereld drong zich tusschenbeide.
Soms staan wij beiden ‘s nachts aan ‘t raam,
Maar andre sterren zien we in andre tijden.
Uw land is zoo ver van mijn land verwijderd:
Van licht tot verste duisternis – dat ik
Op vleuglen van verlangen rustloos reizend,
U zou begroeten met mijn stervenssnik.
Maar als het waar is dat door groote droomen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster: dan zal ik komen,
Dan zal ik komen, iedren nacht.
[A uma princesa distante](Português)
A uma princesa distante
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Jamais voltaremos a ver-nos,
Entre nós dois há um mundo pelo meio.
Por vezes, de noite, à janela nos detemos
Mas são outras as estrelas que vemos...
Doutros tempos o enleio.
É tão longínquo o vosso país do meu:
Como a luz da mais funda escuridão - tão distante -
Que viajando sem parar nas asas do desejo, eu
Vos saudaria num suspiro agonizante.
Porém, se for verdade,
Que sonhando o impossível,
Se leva o maior dos anseios
À estrela mais intangível:
Então eu voltarei,
Voltarei todas as noites...
De saudade.
[Fado](Nederlands)
Fado
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Ben ik traag omdat ik droef ben,
Alles vergeefsch vind en veil,
Op aarde geen hoogre behoefte ken
Dan wat schaduw onder een zonnezeil?
Of ben ik droef omdat ik traag ben,
Nooit de wijde wereld inga,
Alleen Lisboa van bij de Taag ken
En ook daar voor niemand besta,
Liever doelloos in donkere stegen
Van de armoedige Mouraria loop?
Daar kom ik vele’als mijzelve tegen
Die leven zonder liefde, lust, hoop…
[Fado](Português)
Fado
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Será que sou lento por ser triste,
Porque tudo julgo inútil e vão,
E em terras de sol nada mais me assiste
Que uma sombra aquém da imensidão?
Ou será que sou triste por ser lento,
Porque nunca me lanço ao vasto mundo
Só Lisboa junto ao Tejo é meu intento
Onde anónimo como sempre, me afundo
E por isso dou comigo, à deriva
P’las vielas escuras da pobre Mouraria?
Aí encontro muitos como eu, sem via
Os que vivem sem amor, fé, alegria...
[Angústia](Nederlands)
Angústia
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
De zee trekt onder de nacht
Naar vele verlaten stranden;
Als een vloeibare wind is zijn klacht,
En zout, zooals tranen branden.
Ik voel dat overal waar de
Branding in snikken breekt
Tegen de kusten der aarde,
Mijn leed met zijn golven smeekt
Om de verloren genade
Jou weer nabij te zijn.
Ik wil van mijn schip af waden
Naar iedere einderlijn.
Want nergens en overal,
Als ‘t licht van de maan uit de wolken,
Doolt mijn verdriet door ‘t heelal
En wil zich verdrinken in kolken.
Maar ik weet dat de zee en ik
Des nachts hetzelfde voelen,
Om één leed tezamen woelen
Op ‘t oeverloos bed tot een snik.
Zoo zocht ik om te vergeten
Dat ik alles verloor om een vrouw;
Maar waar hij ook door haar schijnt bezeten,
Word ik toch weer gedompeld in rouw.
[Angústia](Português)
Angústia
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
O mar avança pela noite dentro
Rumo a tantas praias sós, distantes;
De vento e espuma é seu lamento
E de sal, como lágrimas flamantes.
Assim eu sinto o mar
Quando ele se quebra a soluçar
Contra as escarpas da terra,
E com as ondas minha dor suplica
A graça perdida de
Outra vez perto de ti me encontrar.
Quero largar meu navio, caminhar
P’las águas rumo a todo o horizonte
Pois esteja onde estiver, eu cismo:
Tal como o luar das nuvens aparece
Minha dor p’lo mundo vagueia e entontece
E seu desejo é afogar-se no abismo
Porém, de noite eu sei que
O mar e eu sofremos a mesma mágoa
E que no leito sem margem, feito d’água
Um único soluço nos revolve.
Assim fui buscando p’ra esquecer
Que tudo perdi por uma mulher;
Mas quando o mar reluz, preso do encanto
De novo me afundo, lavado em pranto.
[Saudade](Nederlands)
Saudade
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Ik heb zooveel herinneringen,
Als blaadren ritslen aan de boomen,
Als rieten ruischen bij de stroomen,
Als vogels het azuur inzingen,
Als lied, geruisch en ritselingen:
Zooveel en vormloozer dan droomen.
Nog meer: uit alle hemelkringen
Als golven uit de zee aanstroomen
En over breede stranden komen,
Maar nooit een korrel zand verdringen.
Ze fluistren alle door elkander
Wild en verteederd, hard en innig;
Ik word van weelde nog waanzinnig,
Vergeet mijzelf en word een ander.
De droeve worden altijd droever,
Nu ik het onherroeplijk weet,
Steeds weer te stranden aan den oever
Der zee van ‘t altijddurend leed.
Ook de gelukkige worden droever,
Want zij zijn voorgoed voorbij:
Kussen, weelden, woorden van vroeger
Zijn als een doode vrucht in mij.
Ik heb alleen herinneringen,
Mijn leven is al lang voorbij.
Hoe kan een doode dan nog zingen?
Geen enkel lied leeft meer in mij.
Aan de kusten van de oceanen,
In het oerdonker van de bosschen,
Hoor ik ‘t groot ruischen nog steeds ontstaan en
Zich nooit meer tot een stem verlossen.
[Saudade](Português)
Saudade
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Tenho tantas recordaçøes como
Folhas tremendo nos ramos,
Canas murmurando à beira-rio,
Aves cantando no céu azul,
Frémito, murmúrios, canção:
Tantas! E mais disformes que sonhos.
Mais ainda: De todas as esferas celestes;
Como a onda, que ao quebrar,
Invade a imensidão da praia, sem
Nunca porém, um grão de areia expulsar.
Em atropelo, ouço-as segredar,
Ora agrestes, ora ternas, duras ou sinceras;
De tanta fartura, ainda dou em louco,
Esqueço quem sou e torno-me um outro.
As que são tristes, mais tristes me soam;
Agora que sei outro recurso não ter,
Que ficar de novo encalhado
Nas margens do eterno sofrer.
Também as felizes, se tornam mais tristes,
Pois para sempre se esvaneceram:
Beijos, luxos, palavras do passado,
São como frutos que em mim morreram.
Nada mais tenho que recordaçøes,
A minha vida já há muito se foi.
Como pode um morto cantar ainda?
Em mim já nenhum canto tem vida.
Nas margens dos grandes mares,
Na funda escuridão dos bosques,
Ouço ainda o grande rumor despertar
E nenhuma voz que o faça libertar.
[O engeitado](Nederlands)
O engeitado
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
Ik voel mij van binnen bederven,
Nu weet ik waaraan ik zal sterven:
Aan de oevers van de Taag.
Aan de gele, afhellende oevers,
Er is niets schooners en droevers,
En ‘t bestaan verheven en traag.
Ik bewandel ‘s middags de prado’s
En ‘s avonds hoor ik de fado’s
Aanklagen tot diep in den nacht:
“A vida é immenso tristura” –
Ik voel mij al samensnoeren
Met de kwaal die zijn tijd afwacht.
De vrouwen die visch verkoopen
En de wezens die niets meer hopen
Dan een douro meer, voor een keer,
Zij zingen ze even verlaten,
Door de galmgaten der straten,
In een stilte zonder verweer.
Een van hen hoorde ik zingen
En mijn kilte tot droefenis dwingen:
“Ik heb niets tot troost dan mijn klacht.
Het leven kent geen genade,
Niets heb ik dan mijn fado
Om te vullen mijn leege nacht.”
Ik voel mij van binnen bederven,
Hier heeft het zin om te sterven,
Waar alles wulpsch zwelgt in smart:
Lisboa, eens stad der steden,
Die ‘t verleden voortsleept in ‘t heden,
En ruïnes met roem verwart.
Ik word door dien waan betooverd;
Ook ik heb ontdekt en veroverd,
Die later alles verloor,
Om hier aan den tragen stroom
Bij het graf van den grootsten droom
Te sterven: “tudo é dôr”
[O enjeitado](Português)
O enjeitado
Author: J.Slauerhoff - Custódio Castelo
No fundo, sinto-me apodrecer.
Agora sei onde e de quê irei morrer:
À beira do Tejo, de suas margens
macilentas e inclinadas.
Nada é mais belo e triste
E a existência sublime e lenta.
De tarde vagueio pelos prados
E à noite ouço o queixume dos fados
Até romper a madrugada.
- “A vida é imensa tristura” -
E logo sinto as amarras desse mal
Que no tempo aguarda fatal.
São as varinas quem canta o fado
E os entes que já nada esperam.
-“Mais um copo pra esquecer”-
Deixam-no desamparado,
Ecoando por becos e vielas,
Num silêncio que consente.
Um deles ouvi cantar
E minha frieza tornou-se em pesar:
“Nada me consola além da dor.
A vida não conhece o perdão,
Mais não tenho que este meu fado
P’ra me encher a noite, sem amor.”
No fundo, sinto-me apodrecer;
Aqui, de nada serve morrer,
Onde tudo se perde na volúpia da dor:
Lisboa, outrora cidade das cidades,
Arrasta o passado no presente,
E vê nas ruínas uma glória que mente.
Por essa miragem me encantei;
Também eu descobri e conquistei,
Para afinal, de tudo ser perdedor
Morrendo na lentidão da corrente,
Junto à campa do mais nobre
Dos sonhos: “tudo é dor”.
In 2001 bracht Cristina Branco haar vijfde plaat in vijf jaar uit. Haar stem is in die korte tijd gerijpt: ze heeft de frisheid van de eerste platen bewaard, maar er is een nieuwe coloratuur van de lage registers bijgekomen, die perfect samengaat met de sfeer van de gedichten die ze zingt, met een moeiteloze overgang van melancholie naar jubel, van de droevige saudade naar de vreugde van het samenkomen. Gerijpt ook wat de muziek betreft, aangezien de composities van Custódio Castelo nieuwe horizonten voor de fado blijven openleggen. Luister naar Corpo Iluminado, met zijn sombere en mysterieuze muziek, die de vragen van de zangeres lijkt te begeleiden. Of luister naar Musa, met zijn schijnbare frisheid, waar de gitarist de moeilijkheden van het creatieve proces op het instrument overbrengt.
In 2001, Cristina Branco made her fifth recording in five years. Her voice has matured in that short period: she retains the freshness of the first recordings but in the low registers a new coloratura can be heard that perfectly matches the mood of the poems which she sings, with an effortless transition from melancholy to joy, from the sadness of the saudade to the rejoicing of the reunion. The maturity applies to the music as well, given that the compositions of Custódio Castelo continue to reveal new horizons for the fado. Listen to Corpo Iluminado, with its bleak and mysterious music, which seems to accompany the questions of the singer. Or listen to Musa, with its apparent freshness, in which the guitarist communicates the difficulties of the creative process through his instrument.
In 1997 leidde een kort optreden in een Portugees televisieprogramma tot een uitnodiging om in Nederland op te treden. Uit dit eerste optreden als beroepszangeres kwam deze aanvankelijk in kleine kring uitgebrachte cd voort, die meteen een groot succes was.
In 1997, a short performance on a Portuguese television program led to an invitation to perform in the Netherlands. This CD, originally published for a small group, was the result of this, her first performance as a professional singer, and it immediately became a big success.
[Lyrics]
[Fado das sedes](Português)
Fado das sedes
Author: Maria Duarte / Custódio Castelo
Há muito que tenho sede
Sede que me faz gritar
A esmola da gota d’água
Que ninguém tem p’ra me dar
Há em mim sede de Agosto,
Da água que não correu,
Das flores que secam nos vales.
Sede que a sede me deu.
Tenho a sede das searas
E das crianças sem mãe.
Tenho sede (tanta sede !)
Da água que nunca vem.
Eu tenho as sedes das fontes
Que correm para ninguém.
Tenho sede de outras sedes.
Da sede que a sede tem.
[Ausente](Português)
Ausente
Author: Jorge Fernando/Custódio Castelo
Adeus oh minha gente
Vou fazer-me à dura estrada
Minh’alma ardentemente
Quer erguer-se e está prustrada
Longe está meu horizonte
Uma luz resta-me ao longe
Qual fogueira em alto monte
Adeus oh minha gente
A quem vejo arrependidos
As mãos que me negaram
Já me as deram como amigos
Mas dentro de mim arde
Um sossego abrasador
Do Alentejo em fim de tarde
Adeus oh minha gente
Venham ver-me à despedida
Nasci no lado errado
No lado errado da vida
Partindo fico ausente
Nem memória vou guardar
Ai! Adeus oh minha gente…
[Vai o bem fugindo](Português)
Vai o bem fugindo
Author: Luís Vaz de Camões/Custódio Castelo
Vai o bem fugindo
Cresce o mal cos anos
Vão-se descobrindo
Co tempo os enganos
Amor e alegria
Menos tempo dura
Triste de quem fia
Nos bens da ventura
Ai ventura minha
Como me negaste
Um só bem que tinha
Porque mo roubaste
Alegre vivia
Triste vivo agora
Canta a alma de dia
E de noite chora
O campo floresça
Murmurem as águas
Tudo me entristeça
Cresçam minhas máguas
Confesso os enganos
Do meu pensamento
Bem de tantos anos
Foi-se num momento
[Fado Louco](Português)
Fado Louco
Author: Manuel D’Andrade/Custódio Castelo
Num fado louco e vazio
Tracei um caminho frio
Que meus passos palmilharam,
Andei por vales e montes
Bebi a água das fontes
Mas os meus lábios secaram.
Vão nos meus olhos cerrados,
Mundos lindos mas fechados
Sonhos de mentida ilusão
E os meus passos hesitantes
Vão perdidos mas distantes
Num trilho sombrio e vão
Louca fui, louca serei,
E tão louca que nem sei
Quanta loucura há em mim…
Este caminho sem Norte
É ânsia, poeira e morte,
Silêncio, saudade e fim.
This highly personal album has taken Rogério back to Brazil. Back to the motherland, but also back in time. These are the songs that were his father’s favourites, these are the songs that his grandmother listened to in the 40’s and the 50’s, these are the songs that mean a lot - if not everything - to Rogério, and made him into who and what he is today: an artist, a storyteller, a musician, a tightrope dancer who’s taking chances.
BESTELLEN
U kunt de gewenste cd bestellen door het verschuldigde bedrag
over te maken op:
Price: € 20
