De groep is begin jaren 80 ontstaan en laat de traditionele muziek en dans van de boerenbewoners van de Marra-streek, ten zuiden van de berg de Vesuvius, zien en horen. Deze streek heeft een diepgewortelde landbouwcultuur.
Op de traditionele improvisatiesessies van de 'tammorrari' - de heiligenfeesten van de Madonna dell'Arco, de Madonna delle Galline, de Madonna dei Bagni, de Madonna Avvocata; Saint Anna a Lettere, de Madonna di Materdomini en de Madonna di Montevergine - zijn de klanken van de oorspronkelijke instrumenten (tammorra, castagnetta, triccheballacche, putipù, scetavajasse, fluit, stem en orgel) te beluisteren.
Het traditionele lied wordt dikwijls beschouwd als een simpel overblijfsel van een agropastorale wereld van weleer, een verouderde muzikale expressie zonder enige link met het hedendaagse leven, die - op zijn best - overleeft in de herinnering van oude mensen in afgelegen dorpjes in de meest achtergestelde streken. Maar dit idee is slechts een cliché. Vandaag de dag vinden we in heel Italië een rijk patrimonium aan traditionele liederen die door mannen en vrouwen van alle leeftijden bij diverse feestelijkheden gezongen worden.
Er bestaat niet ‘een‘ traditioneel Italiaans gezang, maar eerder een heterogeen geheel van vocale vormen die van streek tot streek verschillen. Bij het opmaken van een methodologisch klassement deelt men de verschillende traditionele canti in al naargelang hun manier van uitvoeren. Aldus onderscheidt men drie typologies: de éénstemmige liederen, de meerstemmige liederen, en de liederen die door instrumenten begeleid worden. Deze drie types komen over het algemeen tesamen voor in alle delen van het land, al hebben sommigen de overhand in bepaalde streken. In het Noorden bij voorbeeld predomineren de meerstemmige liederen terwijl het in het Zuiden eerder de monodische en de begeleide liederen zijn die het meest voorkomen. In al deze gevallen gaat het echter nooit om een spontaan en intuïtief zingen, maar om specifieke kennis die van generatie op generatie is overgeleverd.