De muziek van Amélia Muge beslaat een heel bijzonder klankuniversum waarin sporen uit het verleden en het heden, het volkse en het erudiete, Portugese muziek en wereldmuziek samenkomen. Ruimte en ritme volgen niet de gebruikelijke normen. Muzikale materie op reis; een uitdaging voor de grenzen van genre en stijl.
Haar muziek wordt gebouwd op rommelige klankomgevingen, met een onrust waarin het bevragen van het verleden niet voldoende is, maar waarin vooral plaats is voor de eigen “moderniteit” en de daarbij behorende “nieuwe technieken”, alsof het gaat om een eeuwenoud en volbracht gegeven.
Amélia Muge schreef muziek voor verscheidene culturele en opvoedkundige activiteiten, zoals theater, poesie, radio- en televisieprogramma’s, programma’s voor gezondheidsonderwijs en milieu, alfabetiseringsprogramma’s voor volwassenen, basis- en beroepsonderwijs en sociaal culturele gebeurtenissen.
Ze zette gedichten van Camões, Pessoa, Cesário Verde, Grabato Dias, Ramos Rosa, Flávia Monsaraz, José Afonso en Carlos Drumond de Andrade op muziek, en ook van dichters uit de Algarve, Mozambique (waaronder Mutimati), Frankrijk, Engeland, Galicië (zoals Rosalia de Castro), gedichten van liedjesschrijvers en ook van haar eigen hand.
Ze maakt deel uit van het gezelschap rond Júlio Pereira, en werkte mee aan diens albums. In 1992 kwam haar eerste CD "Múgica" uit en nam ze deel aan het IIIe festival voor traditionele Europese muziek in Portugal en aan de "Lusofonias" in Amsterdam.
In 1993 nam ze deel aan het optreden "Lisboa, Tejo e tudo" ("Lissabon, Taag en alles") en aan de Encontros Acarte (Acarte bijeenkomsten); ze trad op in Parijs tijdens de expositie Geschiedenis en Cultuur van de Portugezen in Frankrijk en hield een tournee langs verschillende Portugese universiteitszalen.
Haar album "Taco a Taco" kwam uit in 1998 en werd in 1999 bekroond met de Prémio José Afonso, de belangrijkste muziekprijs voor Portugese Volksmuziek.