Het buurtorkest OqueStrada is een akoestisch avontuur aangegaan waarbij in de kleine dorpskroegen een woedende Portugese guitarra een accordeon uitdaagt, waarin de stem zich overgeeft aan de taal van de straat, de stoelen dienst doen als drumstel en een waskom als contrabas, en waarbij een kindertoetsenbord de ouderen een dansje ontlokt op de klanken van een nieuw emigrantenlied dat je doet wensen weg te trekken om terug te keren.
Noem het een nieuw lied, noem het een nieuwe manier om muziek te beleven ... het resultaat is een waanzinnig, atletisch en volks geluid. Na zeven jaar feestvieren in het echte en machtige Portugal, is nu de tijd gekomen het grote publiek te laten dansen op de zelfgemaakte akoestische klanken van hun eerste album "TascaBeat, O sonho Portugees" (de beat van de kroeg, de Portugese droom).
TascaBeat is het resultaat van zeven goedgeleefde jaren met optredens op dorpszomerfeesten tot bekende festivals. Op deze odyssee bekoorde en veroverde OqueStrada het publiek vanuit hun enige hide-out, een oude bioscoop, erfgoed van de Filarmónica Incrível Almadense (het Ongelooflijke Orkest van Almada). Sinds 2002 werken ze daar aan hun optredens, zoals Sala de’Star (woonkamer), Tasca Dancing (dancing in de kroeg) en Fado dos Subúrbios… (fado van de suburbs).
Ze maakten alles van niets en traden zowel op in kleine dorpjes als in de grote zalen in Portugal en daarbuiten, uitgerust met de modernste technische snufjes. De band houdt zich prima staande, zowel op de kleine podia op het dorpsplein als op de meest bekende wereldpodia. De afstand tussen droom en werkelijkheid bleek voor OqueStrada een korte route.
En zo begonnen de geruchten over een nieuwe "forma d’Star", een nieuwe manier van in het leven staan. Overal hoorde je de aankondiging van een nieuwe muzieksoort. Het akoestische had een nieuw jasje, de punk schaamde zich niet voor een vleugje romantiek en met fado kon je ook best een feestje bouwen. In de door onzekerheid overschaduwde voorsteden ontstonden sprookjesachtige verhalen en een nieuwe cultus kreeg vorm. Brandewijn ging een relatie aan met champagne en slakken met kaviaar. Het project spreidde zijn vleugels en maakte plaats voor méér: levens en artiesten werden naar een hoger plan getild en goed bewaarde geheimen kwamen uit. Het verleden werd omarmd en er kwam ruimte voor leven en toekomstverwachtingen.
Als je het over OqueStrada hebt, heb je het ook over de Fadista Pugilista (een beroemde fadozanger die bokste in zijn jonge jaren), over de eerste vrouw die een korte broek droeg en over leeftijdsloze tovenaars, over een rondreizende kroeg die een hoogtepunt biedt aan podiumloze artiesten. Muziek kreeg een nieuwe ademhaling, traditie werd nieuw leven ingeblazen. Het resultaat is een lied dat wortelt in de ledigheid van de fado met het ritme van dansmuziek. TascaBeat is een werelddroom op z’n Portugees. Het is de filmmuziek van een tegendraads leven, van een oneindig dansfeest waarin je heimwee hebt naar de toekomst en de fado een vrolijke vriend blijkt.
Wie ze heeft zien optreden sluit ze voor altijd in het hart…