Na een eerste periode waarin de vier klassiek geschoolde muzikanten uit Napels elkaar aftastten, zoekend naar een eigen geluid, een eigen stijl en harmonische basis, begonnen zij hun reis naar een nieuwe interpretatie van wat een strijkkwartet kan inhouden.
In de twaalf jaar sinds het begin van hun samenwerking heeft de groep door Italië en de rest van Europa gereisd, zowel hun medewerking verlenend aan andere muzikanten, als ook met hun eigen voorstellingen.
In 1992 was SOLIS met Claudio Baglioni op tournee en in 1994 met Adriano Celentano. Tussen 1995 en 2000 speelden ze met Eduardo Bennato, hetgeen resulteerde in een zeer goed ontvangen album met de naam "Quartetto d’archi". De intensieve samenwerking met Bennato leidde eveneens tot een groot aantal deelnames aan festivals en televisieprogramma’s, waaronder "Pavarotti and Friends" (en ook aan de opname van het livealbum "Pavarotti & Friends for War Child 1996").
In 1997 werkte de groep samen met de wereldberoemde geluidsarchitect Andreas Vollenweider en later, in 1998, namen ze "Cosmopoly" op met Katia Ricciarelli en Massimo Ranieri.
De samenwerking met Dulce Pontes in 1990 gaf hen de gelegenheid in de belangrijkste Italiaanse theaters te spelen: het "Auditorium" van Santa Cecilia, het "Goldoni" van Venice, het "Teatro Verdi" van Florence en het "Bellini" van Catania, etc.
Dit strijkkwartet gebruikt de viool, de altviool en de cello alsof het gitaren en bassen waren en ze bespelen ze met een geweldig gevoel voor ritme en opmerkelijke virtuositeit.
Terwijl het Solis speelt en danst en hun instrumenten laat ontploffen, wordt de toeschouwer geraakt door de nieuwe taal die ze spreken, een nieuw geluid van duizenden muzieksoorten die gemixt worden in een nieuwe soort die op niets anders lijkt omdat het hun eigen, unieke soort is, de muziek van het Solis String Quartet.